Natuurlijk is dat oké ook al had ik eigenlijk andere plannen en ben ik ook best wel toe aan rust na zo'n druk weekend
Maar natuurlijk is dat oké Ik weet namelijk ook dat mijn zusje het best zwaar heeft
Ze vecht keihard met lonkalfit daarnaast heeft ze twee basisschool kinderen en een man
Ze is in het afgelopen jaar haar baan officieel kwijtgeraakt en is nu in afwachting van afkeuring
Werken ging niet langer daarvoor was ze gewoon echt veel te moe
Ze heeft een hele lijst met klachten waar ze mee struggled
Ze lijkt gek genoeg daardoor steeds meer op mij want haar Long kalfit lijkt dus blijkbaar heel erg op fibromyalgie met autisme
Raar hè aan de ene kant vind ik het heel erg fijn dat ze dus steeds meer op mij lijkt aan de andere kant vind ik het supervervelend
Want Hoewel ze dus steeds meer op mij lijkt is het ook zo dat ze niet in de gaten heeft dat alles waar zij mee kampt precies is waar ik ook mee kamp
En ik vind het echt heel erg lastig om ruimte voor mezelf te vragen zodat ik ook eventjes uit kan leggen hoe verschrikkelijk zwaar het is want alles waar zij mee struggelt daar struggle ik al 20 jaar mee 25 eigenlijk sommige klachten nog langer
En in tegenstelling tot haar kan ik niet even naar de huisarts even naar een vermoeidheidskliniek .. Ik sta er echt helemaal alleen voor
Ik verwijt dat niemand dat is mijn eigen schuld uiteindelijk natuurlijk
Had ik maar normaal mens moeten zijn dan had ik gewoon medische zorg kunnen krijgen
Maar ik merk wel dat ze zeker nu ik het gevoel heb dat ik steeds minder energie heb dat het lijkt alsof ik straks hier stilletjes wegkwijn en sterf en dat daarna ineens mensen gaan inzien hoeveel zorg ik gemist heb
Ik zou gewoon zo graag in een iets lievere wereld wakker worden op een dag
Maar begeleiders snappen dat ze bij zo'n autist als mij echt moeten ingrijpen en streng moeten zijn en door moeten pakken en mij op die manier moeten leren kennen zodat ik wel medische zorg krijg wel naar een tandarts kan en dat het niet allemaal vertoebeld en lastige word omdat contacten steeds meer in de clinch vallen
Door niet nage komen afspraken en dergelijke
Maar goed Ik sta er voorals nog alleen voor
Morgen komt mijn EMDR therapeuten en dan wil ze een stukje met mijn fietsen Ik ben heel erg benieuwd hoe dit gaat gaan
Mijn ogen gaan heel hard achteruit de laatste tijd waardoor dichtbij en ver af heel erg lastig zijn om tussen te schakelen
Voor dichtbij gebruik ik een plus twee soms zelfs plus 2,5 en voorveraf een +1 Hoewel ik merk dat ik aan beide eigenlijk niet genoeg heb maar hoe het precies zit dat weet ik dan ook niet
Ik zou zo graag naar een opticien maar goed dit lijkt een ver gezochte droom
Op dit moment kan ik zelfs de vuilnis niet eens zelfstandig weggooien en dat is nota benen aan de overkant van de straat eventjes schuin oversteken
En ik weet dat je nu waarschijnlijk denkt Jeetje wat een klaagzang Wat een klaagzang Maar ondanks alles waar ik mee struggle merkt een ander dit echt niet ik schrijf dat alleen hier van mij af
Voor de rest kom ik echt over als een vrolijke goed lachen spontane lieve meid... nou Ja ..meid?!?... ik ben inmiddels bijna 50 .. nog 2 maandjes en dan ben ik 50 Jeetje mina Ik had me niet voor kunnen stellen dat mijn leven er zo uit zou zien als dat het er nu uitziet
Ik had echt gedacht dat mijn 50e verjaardag een enorm groot feestzaal betekenen waarin ik een heleboel mensen had kunnen uitnodigen mensen uit mijn familie vriendenkring en natuurlijk ook de dansschool want ik had allang gedacht dat ik al wel weer aan het dansen zou zijn geweest
Maar helaas niets is minder waar een dansvloer zal ik waarschijnlijk nooit meer aanraken en als ik daar te veel over nadenk dan barst ik in huilen uit want ik vind het zo verschrikkelijk hoe hard mijn leven is veranderd nadat ik fibromyalgie heb gekregen
Anyway ik ga nu stoppen met zeuren want ik denk dat mijn zusje er zo zal zijn
Wordt vast wel weer gezellig
